اگه برای کسی اتفاق بدی بیافته (مثلا دور از جونش از دنیا بره) واکنش ما چیه؟
شوکه میشیم، ناراحت میشیم، دلمون میگیره، غصه می خوریم.

حالا اگه همون آدم بخواد تغییر کنه و یه مدل دیگه زندگی کنه (که این تغییر اصلا و ابدا به هیچ فردی آسیبی نمیرسونه) به خودمون اجازه میدیم هر جور که دلمون میخواد باهاش حرف بزنیم؟ متلک بگیم؟ فحش بدیم؟

یعنی از دنیا رفتن یه آدم رو بهتر از تغییر مدل زندگی کردنش (که تکرار میکنم آسیب و ضرری رو متوجه کسی نمیکنه) میدونیم؟!!
به چه حقی؟ چه جور آدم هایی شدیم؟ چقدر پست شدیم؟ چقدر منفور و حال بهم زن شدیم؟

این اسمش تجاوز نیست؟ تعرض نیست؟

بعد دَم از آزادی میزنیم؟

یه لحظه، فقط یه لحظه نمی تونیم خودمون رو جای اون فرد بذاریم، پس چون نمیتونیم، دَهَن باز میکنیم و تراوشات کله بی مغزمون رو برای همه عیان میکنیم‌.

دهن باز میکنیم چون ذهن مون بسته است.

چقدر ترسناک شدیم.
چقدر تاسف برانگیز شدیم.

چرا نمیترسیم؟