بعد از مدتها اومدم یه سر به اولین خونه مجازیم بزنم. اسمش مجازیه ولی اینجا (حداقل برای من) واقعی تر از بقیه جاهای دیگه هست.

رفتم یه سری پست ها و نظراتی که از چند سال قبل آرشیو شده بودن رو خوندم و یه خاطراتی زنده کردم؛ با بعضی از اونها خندیدم و بعضی ها هم خلقم رو عوض کرد. 

چه دوستهایی داشتم، چقدر دوستشون داشتم، چقدر باهاشون خندیدم یا گریه کردم، با اینکه ندیده بودمشون ولی از خیلی ها برام نزدیکتر بودن، چقدر دلم براشون تنگ شده ...

چقدر بچه بودم و بی تجربه، حرف برای گفتن داشتم، همت برای نوشتن داشتم. چقدر عوض شدم، ساکت شدم، اصلا تنبل شدم. 

دلم میخواد بیشتر بتونم اینجا بنویسم، با اینکه دیگه خبری از اون قدیم ها نیست و کسی اینجا پیدا نمیشه ولی خدا رو چه دیدی شاید یه روزی دوباره جمعمون جمع شد.